دلوقتى انا من صغرى فى مشاكل معى ابويا من ساعه ما اتولدت. وقت ما اتولدت جدى وجدتى كانوا جين علشان يشوفونى ويباركو لى ابويا بس قدر الله وعملو حادثه وهم جاين وابويا من وقتها بقى مش ضايقنى و يعتبر متبرى منى. لو شافنى ببكى مثلا يضربنى علشان اسكت ووقتتها كنت صغير عندى حوالى 3سنين. ولما كبرت شويه يعنى 8سنين حرم عليا المصروف وكنت بشتغل من صغرى علشان اصرف على جمبى. الوحيده الى كانت بتهون عليا كل ده كانت امى لكن للاسف الحلو مش بيكمل امى جالها مرض خبيث الله يكفيكم شره واتوفت وانا عندى 12سنه وبعدها بفتره ابويا اتجوز واحده حسبى الله عليها حربايه بطريقه مش طبيعه ودايما بتتمنى لى الاذى. ابويا دايما كان بصدقها وبكدبنى فى اى حاجه والمشكه ما كانش فى حد اروح الجئ له. بعدين بفتره اصغر واحد من اخواتى اتجوز وسافر برا ومفضلش غيرى حاليا ابويا سبحان الله نزل عليه الوحى وافتكر انو عندو ابن لسه وراح يسأل عليا بس المشكله محدش فينا فاهم التانى وانا اتعودت ان معظم وقتى بقيه لوحدى. مش عارف اتعايش معاه وانا مستنى اقرب فرصه وامشى انا كمان

0

0