صعوبة مشاركة

أنا مخنوقه جدا واصله لأخرى ومعنديش حد احكى معاه ولا أقوله مالى ولا فيا ايه ولا حتى ينفع اقول لحد تعبانه جدا من انى شايله الخنقه دى لوحدى وم قادرة تشاركها مع حد ومعنديش الحد ده ولو عندى حاسه انى مش هقدر اشاركه زهقت وتعبت وبعمل كل حاجه علشان اطلع الطاقه دى بتمشي ويلعب رياضه وعندى أصحاب كتير وبنزل شغلى بس انا لسه متضايقه لسه مخنوقه لسه مش قادرة اكمل كده بالوضع ده ومش عارفه هبقى كويسه امتى ولا ازاى ومش عارفه هو فعلا ربنا هيريد انى افرح واكون مبسوطه امتى وازاى زهقت بقى بجد من الوضع ده

عايزه حد يفهم اللي هقوله أنا دايما بحب أسمع الناس لما حد من صحابي بيحكي مشكلة بحب أسمعهم وأساعدهم بس في المقابل أنا مبعرفش أحكي حاجة فبقيت أحس إني مستنزفة إني أسمع مشاكلهم وأحاول أقنعهم بحلول، وأنا غرقانة في مشاكل وكمان مش عارفه أحكيها فبدأت احاول ابعد عنهم معرفش دا صح ولا ايه ومعرفش امتي اتغيرت؟ ودي حاجة حلوة ولا وحشة أصلا؟ ولا أنا اللي مشاكلي زادت؟ حد فاهمنييييي اعمل ايييه؟؟؟

هوا طبيعي إني محكيش خالص عن مشاعري الحقيقيه أو انا حاسس بأيه دلوقتي ولو ف مره جيت حكيت بحس إني تقيل جدا علي الشخص اللي بحكيله وبحس إنه مش المفروض اشتكي لحد بس فعلا الموضوع مأثر فيا اوي ومعرفش ممكن يوصل بيا لأيه بس بقيت حاسس إني معنديش مشاعر

عندي حاجه اسمها ثنائي القطب مختصره مره وحد ببقا متحمس وفرحن اويييي و بعديها ابقا مكتئب وزعلان حاجه كده طالعه نزله محدش يعرف غير ومش عارف اعرفهم ولا لا بس انا مش حبب حد يعرف هما بيبقو فكرين اني بمزاج