عاطفي
جماعة ليه بنصدق اوى احساسنا رغم انه اوقات كتير بيكون "كداب" يعنى مثلا لو دخلت فى علاقة حب وخرجت منها بتتخيل ان حياتك واقفة، ومفيش حد قادر يعوض غياب الشخص ده، والزمن مش بيتحرك عند اللحظة اللى هو قرر يمشى فيها تفتكروا بقى ليه بنفضل متعلقين بأمل إنه يرجع من تانى ؟ رغم انه مفيش أمل ليه بنحس إن نظرتنا لنفسنا مستمدة من وجود الشخص ده بالذات فى حياتنا.... ولو مشى بنشوف نفسنا زى الارض اللى بندوس عليها ليه بنصدق كل ده فجأة وبننسى اننا نستحق حد احسن منه ؟!! هو احنا اغبياء للدرجادى :(