راحة البال

السلام عليكم. انا بمر بفترة صعبة مش عارف اسميها اكتئاب ولا لا بس بحس انى فى فراغ كبير. عندى مشاكل مع عيلتى رغم انى انى مش مقصر معاهم. احلامى معرفتش احققها و انغمست فى الشغل عشان اعرف اعيش. الحاجات ممكن استحملها مش مشكلة. المشكلة الاكبر انى دايما بذنب كتير بحس ان عقلى الباطن مقرر ان الذنب ده هو اللى بيهون عليا و لكن دايما عندى ندم و حسرة لما بغضب ربنا. انا بحاول كل يوم انى امشى صح. فى فترة طويلة كنت كويس اوى بس مكنتش عارف اعيش حياتى و لا اوصل لراحة البال عشان كده انتكست و اذنبت تانى. انا بس نفسى احس ان ربنا راضى عنى وانى انا راضى عن نفسى. ان مش مقصر مع ربنا فى الصلاة و الصدقة بس مازلت بغلط. ممكن حد يقولى ازاى اوصل لراحة البال؟

وفجاه أبقي ساكت وهادي وعندي رضا كده كاني مش عاوز حاجه من الدنيا إلا حاجه واحده بس رضا ربنا ولو حاجه تاني ف ممكن تكون ارجع كما سنه أصلح شويه حاجات غلط وعلاقات غلط دخلت فيها منها الي مكملش ومنها اللي كمل بس بقيت مقيد جواها بس والله انا كده حاسس اني قربت اكون أحسن نسخه نفسيه من نفسي وبحاول اوصل لأحسن نسخه اجتماعيه وعمليه ربنا يديم علينا نعمته ويرزقنا راحه البال عشان مفيش احسن من راحه البال وسط كل العك اللي حاصل دلوقتي والي حصل من كام سنه

اسوء احساس بتحسه هو الخنقه الي بتجيلك بعد ما تعمل حاجه غلط و انت عارف انها غلط بس وقت ما عملتها كنت حاسس انك مغيب و مفكرتش حتى قبل ما تعملها و بعديها تستوعب قد ايه انت مقصر في حق نفسك و في نفس لحظة الادراك دي تحس قد ايه انت بعدت عن ربنا و بقيت شخص تاني احساس الخنقه الي بتجيلك و تخليك مش عارف تاخد نفيك و خايف و قلقان طول الوقت و قد ايه تحس انك مشتاق لأيام ما راحة البال كان الطبيعي و مفيش اي هموم !!