فاض بيا كل حاجه كان نفسى الاقى حاجه اكتب فيها اللى حاسه بيه الاقى اللى يقرى كلامى ويحس بيه من غير متعرف انا مش عارفه ابداها ازاى بس انا بقيت خايفه من كل حاجه فى حياتى خايفه من الموت خايفه اتعامل مع الناس عديت بمراحل وتجارب بس متاذتش لدرجه اوصل انى اقسى على نفسى واكون بالشكل ده افكر واحسب كل حاجه اعملها اضغط على نفسى قبل اى حد انا يمكن اقول ان تقريبا بقالى سنين منمتش وانا حاسه براحه بال كده اللى هو نوم طبيعى من غير مفكرش أن ممكن مصحاش بكره من يومى اللى عدى وهو تقيل ودمه يلطش وبرجع احاسب نفسى واقول الحمد لله انت يبنتى أقل أقل أقل من ناس كتير بس ده لو الواحد صوبعه الصغير اتخبط وهو ماشى بيفضل يوجعه وبيعمل موال مبال احساس مبيفارقش قلبه ولا عقله من سنين انا فقدت الامل انى احس براحه املى فى ربنا كبير انا مش وحشه بس حتى بقيت حاسه أنه راحه البال كبيره عليا