شعور بالعبء

انا عندى مميزات كتير فعلا بس مش فاهمة ازاى فى نفس الوقت بتعامل على انى عبئ مع انى بقدم كتير إلى قدامى يمكن علشان اتعودت اركز على السلبيات اكتر من الإيجابيات بقيت بحس اصلا أن لوحدى احسن لان مقابلتش حد شبهى مش عارفة هل علشان انا عندى مشاكل ولا علشان هما اللى كدا بس مقابلتش حد كدا حسيت أنه مش بيحسبها بالواحدة أو يمكن اصلا علشان انا مش بقدم اللى قدامى محتاجه فمش عارفة ازاى حد ممكن يقابل صحاب ويبقو شبها لأن معنديش اى علاقة صداقة عميقة ممكن برضو علشان انا اللى بحط حواجز بينى وبين الناس دائما حتى لو عارفة أنهم كويسين ومش بقدر اتخطاها حتى لا عاوزة ولو حاولت بحس بالقرف كل ما بفكر انى هكون قريبة من شخص أو مش بالقرف بس احساس مزعج بس ساعات بقول لنفسى انو علشان مش متعودة على كدا واكيد مع الوقت هتعود اتعامل مع صحابى بأريحية بس برضو مش بقدر

كنت دايما لما بخرج مع اى جروب بحس نفسي بتقل عليهم ال هو لو خرجوا من غيرى اعتقد كانت هتبقى خروجه احلى انا حد مش منطلق اوى على الدنيا وهادى حتى فى الخروج ببقى حاسب كل حاجه ومخطط هعمل ايه وكده بحسنى ببوخ اى حاجه بكون فيها وبقول ياريتنى مبقاش موجود وحتى لده بقيت مش بروح تجمعات كتير وببعد عن الناس اكتر مع ان الناس بتقولى انى كويس وكده وبيحبونى بس انا بحس ال هو لا انا مجرد حمل عليهم يعنى بقول دايما ليه يصاحبونى اصلا انا لو اقدر افارقنى كنت فارقتنى من زمن

علي وشك اني اسكت، انا الشخصية اللي رغاية جدا و اللطيفه اللي بتساعد كل الناس، لما الشخصية دي تبقا بتقرأ عن لغه الجسد و عندها ذكاء عةطفي عالي، بتقدى تحس اما اللي حواليها مبيبقزش مهتمين بكلامها و مصدعين بسببها و شايفين انها عبء عليهم (و خصوصا اهلها) بيبان عليهم كل الكلام دا، و دا اللي يجرح و يكسر القلب حته حته، و انا شخصيتي الرغاية دي و بتكلم و بحكي و انا مبسوطه عشان بتكلم علي حاجه مهتمه بيها و فجاه الاحظ انا قد ايه عبء و ان محدش سامع ف احاول اسكت تخيلوا معايا ابقي متحمسة و بتكلم بسرعه علي حاجه بحبها و اللي قدامي يقولي "ممكن تسكتي شوية؟ مش عارف اركز" دي مش حاجه كبسرة فعلا بس اما بتحصل من كل الناس و اكتر من مرة في اليوم بجد بتكسر