مشاعر مضللة

امبارح كنت مع صحبتي احنا قريبين جدا لبعض و دايما مع بعض اصلا المهم هي امبارح كانت زعلانه ونزلت الشارع بتعيط مفيش سبب واضح بس قاعده تفتكر كل حاجه زعلتها قبل كدا وتعيط و منهاره جدا و انا اخدتها اتمشينا وقعدنا وهديتها وجبتلها حاجه تشربها وقعدت اتكلم واهزر معاها و اصالحها وكنت جنبها اوي رغم انها فرجت علينا الدنيا بعياطها كأن ميتلنا ميت وانا مبحبش كدا و اتحملت وعديتها عشان بحبها والله و جيت على نفسي عشانها لحد م بقت كويسه المهم لما روحت لقيتها منزله ستوريهات بتقول فيها انها قد اي وحيده ومحدش جنبها ومحدش بيحس بيها ولا بيعمل حاجه عشانها و انا بجد اتعصبت بعد كل اللي انا عملته معاها ازاي تقول الكلام دا هل هي مش مقدراني ولا هي بتحب لفت الانتباه و كسب التعاطف ولا اي بجد مش عارفه اسميه اي دا و اتقفلت منها وانهارده كلمتني معبرتهاش هو انا غلطانه في حاجه؟؟ بجد حد يفيدني و اسفه لو طولت عليكم

جماعة ليه بنصدق اوى احساسنا رغم انه اوقات كتير بيكون "كداب" يعنى مثلا لو دخلت فى علاقة حب وخرجت منها بتتخيل ان حياتك واقفة، ومفيش حد قادر يعوض غياب الشخص ده، والزمن مش بيتحرك عند اللحظة اللى هو قرر يمشى فيها تفتكروا بقى ليه بنفضل متعلقين بأمل إنه يرجع من تانى ؟ رغم انه مفيش أمل ليه بنحس إن نظرتنا لنفسنا مستمدة من وجود الشخص ده بالذات فى حياتنا.... ولو مشى بنشوف نفسنا زى الارض اللى بندوس عليها ليه بنصدق كل ده فجأة وبننسى اننا نستحق حد احسن منه ؟!! هو احنا اغبياء للدرجادى :(