من وانا طفل كان السكوت عندى اهم من الكلام، وانا فالمدرسة مكنتش بحب ارفع ايدى ولا اقعد فأول ديسك ولا انى اشارك فى أنشطة جماعية، كنت بحب اكون لوحدى، حتى مكنتش الشخص اللى بيبدأ الكلام ومع الوقت كبرت وكبر جوايا السكوت مؤخرًا بدأت افهمه واعرف مصدره العيلة ممكن تخليك اكتر واحد بتعرف تتكلم وتعبر عن نفسك والعيلة ممكن تخليك اكتر واحد ساكت ركزت على المشكلة دى وحاولت اعالجها بنفسى ودلوقتى مبقيتش بتكسف نظرات عينيا ممكن تخلى اللى قدامى يسكت السكوت كمان انقذنى من مواقف كتير، بس مكنتش عارف إن فى حاجة جوايا محتاجة تطلع لبرا لو أنا دلوقتى قابلت نفسى زمان كنت هقول ليا (إتكلم، إنت صوتك مهم، كلامك مينفعش يكون جواك، انا عارف انك خايف على زعل اللى قدامك لو اتكلمت بس بلاش تخليه حاجز يمنعك تتكلم، اتعلم ازاى تعبر عن نفسك بشياكة، صدقنى الناس كلها محتاجة تسمع صوتك وتعرف إنت بتفكر فى إية، اوعى تبص لتحت وإنت بتتكلم، خليك جريئ وبطّل تخاف)