اول مرة تقريبا هكلم على امتحاناتى، بس المرادى هعترف و مش هكدب على نفسي، هعترف انى مكنتش كده و مكنش ينفع أكون كده، بجد حاسة ان ربنا زعلان منى و مش موفقنى، و الدليل ان لو مكنش زعلان منى مكنتش هكون بضيع وقت رزقنى به، انا عارفة ان ممكن اكون أستحق ده و اكتر، عملت اغلاط كتير، بس مش هينقع تكون آخر امتحانات و سنة ليا تعدى كده مش هينفع و الله اكون فى اولى و تانية و تالتة بتقديرات كويسة و الامتياز واقف معايا على خاجة بسيطة و احى السنادى اضيع كل ده ب ايدى💔 او بمعنى اصح انا فعلا ضيعته ب ايدى، حاسة ان مستقبلى ضاع، انا مش هنكر ان السنادى قصرت اوى فى مذاكرتى و معملتش اللى عليا و الله معترفة ب غلطى، بس فعلا مش عارفة و مش هعرف كمان، مش هينفع اخلاص آخر حلم ليا او حلمى البديل يكون ضيعته بالساهل كده💔 مفيش فى ايدى حاجة اعملها بجد غير انى اعيط و اطلب منك يا رب، يا رب 💔 مش هنيفع اقول خايفة من الامتحانات، لأن انا مش بخاف غير من ربنا اكيد، بس المرادى مختلفة بجد حاسة انى مش قادرة اعمل حاجة ونا شايفه حلمى بيضيع قدام عيني، معقول دى أنا؟! بجد مش مصدقة انا مكنتش كده، كان اه عندى خوف فى سنة اولى بس كان علشان اول تجربة بس مع الوقت راح، اما المرادى الاحساس مختلف، مش هقدر استوعب فكرة لو مجبتش امتياز السنادى💔💔 عارفة ان مينفعش اعيط الوقتي خاصة ان امتحانى كمان كام ساعة بس مش قادرة خاصة انى السبب فى كل اللى انا فيه💔